ญี่ปุ่นเป็นหนึ่งในตลาดส่งออกสินค้าแฟชั่นสำคัญของไทย ด้วยมูลค่าส่งออกกว่า 600 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ทั้งนี้ เพื่อให้มูลค่าส่งออกสินค้าแฟชั่นของไทยซึ่งครอบคลุมถึง สิ่งทอ อัญมณีและเครื่องประดับ รองเท้า และผลิตภัณฑ์หนังขยายตัวได้อย่างต่อเนื่องท่ามกลางการแข่งขันที่ทวีความ รุนแรงในตลาดญี่ปุ่น

ทั้งจากคู่แข่งที่เป็นผู้ผลิตสินค้าแฟชั่นระดับโลกในตลาดระดับบน อาทิ อิตาลี และฝรั่งเศส ซึ่งมีจุดเด่นด้านการออกแบบและมีตราสินค้าที่มีชื่อเสียงเป็นที่ยอมรับ และคู่แข่งในตลาดระดับล่าง เช่น จีน และเวียดนาม ซึ่งเน้นผลิตสินค้าราคาถูก จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่ผู้ผลิตและผู้ส่งออกไทยควรเตรียมพร้อมในด้านต่าง ๆ ก่อนเข้าเจาะตลาดสินค้าแฟชั่นในญี่ปุ่น โดยเฉพาะการศึกษาและทำความเข้าใจกับรสนิยมด้านแฟชั่นของชาวญี่ปุ่น ตลอดจนเรียนรู้ถึงวิธีปฏิบัติในการเข้าสู่ตลาด มีรายละเอียดที่น่าสนใจ ดังนี้

รสนิยมของผู้ซื้อสินค้าแฟชั่นในญี่ปุ่น แบ่งตามลักษณะสินค้าและกลุ่มผู้ซื้อสินค้า ดังนี้

ลักษณะสินค้าแฟชั่นที่ชาวญี่ปุ่นชื่นชอบ

สินค้ามีความแปลกใหม่และเน้นการออกแบบ จากลักษณะนิสัยของชาวญี่ปุ่นที่มีความเป็นตัวของตัวเองสูงและมักแสดงออกผ่าน การแต่งกาย ชาวญี่ปุ่นส่วนใหญ่จึงชื่นชอบสินค้าที่แปลกใหม่และมีการออกแบบที่โดดเด่น ผู้ส่งออกจึงควรเน้นออกแบบและผลิตสินค้าใหม่ ๆ อยู่เสมอในจำนวนจำกัดเพื่อสร้างความพิเศษให้กับสินค้า ซึ่งนับเป็นกลยุทธ์ทางการตลาดที่ได้ผลดีในตลาดแฟชั่นญี่ปุ่นที่มีการ เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว (ประมาณทุก 3 เดือน) และมีการแข่งขันค่อนข้างรุนแรงจากสินค้าแฟชั่นชั้นนำของโลก

สินค้ามีจุดเด่นในการนำเสนอเรื่องราวที่น่าสนใจ ชาวญี่ปุ่นมีความพิถีพิถันและมักให้ความสนใจเป็นพิเศษในรายละเอียดต่าง ๆ ของสินค้า อาทิ สถานที่ผลิต ผู้ออกแบบ และความหมายของสินค้า ผู้ผลิตสินค้าแฟชั่นไทยจึงควรดึงจุดเด่นของสินค้าที่ผลิตมานำเสนอเป็นเรื่อง ราวต่าง ๆ เช่น การใช้วัสดุธรรมชาติในท้องถิ่นซึ่งสะท้อนถึงวัฒนธรรมไทยทั้งนี้ การดึงจุดเด่นของสินค้าออกมานำเสนอยังเอื้อประโยชน์ต่อการทำตลาด และประชาสัมพันธ์สินค้า โดยเฉพาะการนำไปประกอบการโฆษณาสินค้าในนิตยสารแฟชั่นของญี่ปุ่น

รสนิยมสินค้าแฟชั่นของผู้ซื้อแต่ละกลุ่ม

วัยรุ่นชายและหญิง อายุ 15-24 ปี เป็นกลุ่มที่มีรายได้จากผู้ปกครองและการทำงานพิเศษเฉลี่ยเดือนละประมาณ 350 ดอลลาร์สหรัฐ นิยมสินค้าที่มีการออกแบบโดดเด่นและมีราคาไม่แพงนัก เป็นที่สังเกตว่า วัยรุ่นชายชาวญี่ปุ่นใช้จ่ายเงินเพื่อซื้อสินค้าแฟชั่นเป็นสัดส่วนสูงกว่า วัยรุ่นชายในประเทศอื่น ๆ

สตรีวัยทำงาน อายุ 24-35 ปี เป็นกลุ่มผู้ซื้อหลักของญี่ปุ่น มีรายได้เฉลี่ยเดือนละประมาณ 2,200ดอลลาร์สหรัฐ ส่วนใหญ่ยังไม่แต่งงานและอาศัยอยู่กับพ่อแม่ จึงสามารถจับจ่ายเงินเพื่อซื้อสินค้าแฟชั่น โดยเฉพาะที่มีตราสินค้าเป็นที่รู้จัก รวมถึงสินค้าแฟชั่นนำเข้าราคาแพง

สตรีวัยทำงาน อายุ 30-40 ปี รายได้สูง และยังไม่แต่งงาน เป็นกลุ่มซึ่งนิยมสินค้าแฟชั่นนำเข้าที่มีตราสินค้าเป็นที่ยอมรับระดับโลก และมีราคาแพง

สตรีในกลุ่มอายุ 35-55 ปี สมรสแล้ว ผู้หญิงกลุ่มนี้ส่วนใหญ่พึ่งพารายได้จากหัวหน้าครอบครัวที่ทำงานหาเลี้ยง ครอบครัวเพียงคนเดียว รายได้ส่วนใหญ่จึงต้องใช้จ่ายไปกับของใช้ในครัวเรือนและค่าใช้จ่ายสำหรับ บุตรจึงมีรายได้เหลือเพื่อซื้อสินค้าแฟชั่นไม่มากนัก สินค้าที่เลือกซื้อส่วนใหญ่จึงมีราคาไม่สูง

วิธีปฏิบัติในการเข้าสู่ตลาดสินค้าแฟชั่นในญี่ปุ่น

เลือกตัวแทนจำหน่ายที่มีประสิทธิภาพ ตัวแทนจำหน่ายซึ่งเป็นผู้ทำหน้าที่ทางการตลาดและวางจำหน่ายสินค้า มีส่วนอย่างมากต่อความสำเร็จในการเจาะตลาดสินค้าแฟชั่นในญี่ปุ่น ผู้ผลิตและผู้ส่งออกสินค้าแฟชั่นไทยจึงควรตรวจสอบการดำเนินงานของตัวแทน จำหน่ายของตนเป็นระยะว่าได้วางจำหน่ายสินค้าในแหล่งที่เหมาะสมกับกลุ่ม ลูกค้าหรือไม่ เช่น แหล่งสินค้าแฟชั่นวัยรุ่นอยู่ในย่านชิบูยาและฮาราจูกุ แหล่งสินค้าแฟชั่นสำหรับคนวัยทำงานอยู่ในย่านอาโอยามาและไดคันยามา เป็นต้น นอกจากนี้ ควรหมั่นตรวจตราให้ร้านค้าที่วางจำหน่ายสินค้าของตนแต่ละร้านตั้งอยู่ห่าง กันพอสมควรเพื่อหลีกเลี่ยงการแข่งขันกันเอง รวมถึงตรวจสอบว่าตัวแทนจำหน่ายของตนทำการโฆษณาและประชาสัมพันธ์สินค้าอย่าง เหมาะสมหรือไม่

การกำหนดราคาส่งออกสินค้าแฟชั่น (ราคาที่จำหน่ายให้กับตัวแทนจำหน่ายในญี่ปุ่น) ต้องคำนวณจากราคาขายปลีกในญี่ปุ่นเป็นหลัก แล้วจึงหักค่าการตลาดที่ร้านขายปลีกและตัวแทนจำหน่ายสินค้าต้องการ เพื่อให้สามารถควบคุมราคาขายปลีกของตนให้ใกล้เคียงกับสินค้าประเภทเดียวกัน ในญี่ปุ่น ซึ่งถือเป็นกลยุทธ์สำคัญในการจำหน่ายสินค้าแฟชั่นในญี่ปุ่น

จากข้อมูล การที่จะทำตลาด แฟชั่น ในญี่ปุ่นนั้น  สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ความเหมาะสม และความแปลกใหม่ ของสินค้า รวมถึงช่องทางการจัดจำหน่าย และควรศึกษา ความต้องการของผู้บริโภค และคู่แข่งของเรา ให้ดีเสียก่อน

From: Exim

ลองนึกถึงเวลาเราออกแบบเสื้อผ้าออกมา คอลเลคชั่นหนึ่ง มีทุกอย่างครบ  ตั่งแต่

1. Concept design
2.  Mood board
3.  Fabric
4.  Color

Graphic design  จะช่วยได้มากในเรื่องของ ภาพลักษณ์ของผลงาน ( เช่นการลงสีด้วย Photoshop )  และ การนำเสนอ ที่เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ
การนำเสนอ ( Presentation )  นั้นมีความสำคัญไม่แพ้ งานที่ออกแบบมาเลยก็ว่าได้ แบบไม่ดี-นำเสนอดี-ก็ช่วยได้มาก แต่ถ้า งานออกแบบดี-การนำเสนอก็ดี-ก็จะทำให้ 
ผลงานของเรานั้น โดดเด่น

    ถ้าคุณกำลังเรียนออกแบบแฟชั่น หรือ Fashion design แฟชั่นดีไซน์ อยู่ อาจจะหัด เรื่อง Computer Graphic design กราฟฟิกดีไซน์ ไว้ด้วย นิดหน่อยก็ดีครับ จะเป็นประโยชน์มากๆเวลาที่มีการนำเสนอผลงาน รวมไปถึง งานประกวดเวทีต่างๆ ( ถ้าชอบประกวด ยิ่งจำเป็น )  สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ

1. ความพร้อม
2. ผลงาน
3. การนำเสนอ

     และบางครั้งเรายังจำเป็นต้องรู้เรื่อง การทำ Presentation ด้วยวิธีอื่นๆด้วย เช่น Animation ก็คือ การดำเนินเรื่องราว ที่จะนำเสนอให้สมบูรณ์แบบมากที่สุด  ( เป็นความรู้เสริมครับ ถ้ามีจะดีมากๆครับ Animation ไม่ใช่การ์ตูน นะครับ หมายถึง การดำเนินเรื่อง ที่เป็นภาพเครื่องไหว แบบไหนก็ได้ )

   จริงๆนี่เป็นเพียงแค่ การออกแบบขั้นต้น จะว่าไม่จำเป็นก็ไม่จำเป็น จะว่าจำเป็นก็จำเป็นนะครับ ยังไงก็ต้องดูอีกทีว่า งานเสื้อผ้าของเรานั้น ทำออกมาได้ดีมากน้อยเพียงใด และองค์ประกอบอื่นๆอีก เช่น  คอนเซ็ปต์ดีไหม ทำออกมาตรงกับ คอนเซ็ปต์ หรือไม่ มีอะไรที่ลอยมาโดยที่อธิบายไม่ได้รึป่าว….

การตลาดที่ดีที่สุดในโลก ต้องคำนึงถึงคนที่ยืนอยู่หน้ากระจกเป็นสำคัญ

คำว่า “แฟชั่น” และ “การตลาด” เป็นคำที่สามารถใช้แทนกันได้ แน่นอนว่าแฟชั่นแบรนด์ไม่อาจหวังที่จะเดินทางไปกับการทำตลาดตัวเองโดยลำพัง ผู้บริโภคไม่ได้โง่ Jean-Jacques Picart ที่ปรึกษาด้านแฟชั่นแห่งปารีสบอกผมว่า “ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผมให้คำแนะนำแบรนด์หรูมากมาย สิ่งหนึ่งที่ผมนั้นมั่นใจมาตลอด คือ คุณโกหกไม่ได้ คุณอาจจะพูดเกินจริงได้บ้าง คุณอาจเรียบเรียงความจริงได้บ้างแต่คุณหลอกลวงไม่ได้ การตลาดสามารถกระตุ้นให้ลูกค้าเปิดประตูเข้ามาในร้านแต่ถ้าลูกค้าสู้สึกว่าเสื้อที่ขายอยู่ในร้านดูน่าเกลียด เขาก็จะเดินออกไป วันนี้สินค้าทุกระดับต้องรักษาสมดุลระหว่างราคา คุณภาพ ความคิดสร้างสรรค์ และการสวมใส่ได้จริง หากตัวแปรตัวใดตัวหนึ่งต่ำกว่ามาตรฐาน ก็จะเกิดปัญหา ลูกค้าไม่ได้โง่นะ การตลาดที่ดีที่สุดต้องคำนึงถึงคนที่ยืนอยู่ที่หน้ากระจกเป็นสำคัญ”

นักการตลาดมักพูดกันว่าจำเป็นต้อง “สอน” ผู้บริโภค ที่จริงแล้วกระบวนการที่นักการตลาดต้องการอาจเป็นเพียงการ “ชักชวนให้ชื่อ” หรือไม่ก็ “เชื้อเชิญให้เห็นด้วย” มากกว่า การพูดว่าสอนผู้บริโภคดูเหมือนเป็นการกระทำแบบ “สะเออะ” ไม่ได้รับการเชื้อเชิญ อย่างไรก็ดีผู้บริโภคก็ถูกสอนอยู่ดี ในทุกครั้งที่ สัมภาษณ์โฆษณา คนพวกนี้มักบอกผมว่า ผู้บริโภคเป็นคนซับซ้อน ผู้บริโภคสามารถถอดรหัสการตลาดได้เร็ว และมีประสิทธิภาพ หากเนื้อหาในการสื่อสารไม่ได้ถูกนำเสนออย่างดีและมีสไลต์ ก็จะเป็นการทำร้ายแบรนด์ไปโดยไม่รู้ตัว

ผมคิดว่าผู้บริโภคสินค้าแฟชั่นเป็นคนที่ซับซ้อนเป็นที่สุด ไม่ว่าจะเป็นความกว้างของคอเสื้อความสูงของรองเท้าบูท นั้นก็หมายความว่าจินตนาการเบื้องหลังแนวคิดเรื่องแฟชั่น เป็นอะไรที่ไม่สามารถทำแบบหยาบๆ วันนี้โฆษณาที่ดีที่สุดไม่เหมือนโฆษณาโดยสิ้นเชิง แคมเปญโฆษณาที่มีประสิทธิภาพที่สุดต้องเป็นโฆษณาที่อยู่ใต้เรดาร์ที่กลุ่มเป้าหมายไม่ได้ตระหนักถึงการมีอยู่ของโฆษณาแบบนี้กระทั้งทุกอย่างสายเกินไป หรือไม่ กลุ่มเป้าหมายก็จะชื่นชมในความสุขุมรอบคอบของแบรนด์จนยอมรับเป็นแฟชั่นไปในที่สุด


ผู้บริโภคฉลาดขึ้นทุกวัน และกลายเป็นคนที่เรียกร้องมากขึ้นทุกวัน หากแฟชั่นเป็นอะไรที่ไม่ใช่ของจริงไปแล้วล่ะ ก็จะเป็นไปได้อย่างไรที่ เสื้อผ้าจะถูกขายได้ในราคาที่สูงกว่าเดิมเป็นสี่เท่าเพียงเพราะมีโลโก้ นักช้อปปิ้งทุกคนต่างก็เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านแฟชั่น เริ่มเหมือนคนที่ทำงานอยู่ในธุรกิจแฟชั่น ตลอดระยะเวลาที่ผมทำงานนี้ และสัมภาษณ์คนที่อยู่ในวงการแฟชั่น สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมประหลาดใจมากคือ คนที่ทำงานในวงการนี้ไม่ได้เป็นคนที่ติดแฟชั่นเหมือนที่ผมเข้าใจ คนพวกนี้มีสไตล์ แต่ดูไม่ออกว่าเป็นคนที่เป็นเหยื่อแฟชั่น คนพวกนี้ใส่เสื้อที่ดูดี หรือไม่ก็ยีนส์แส้อยืด คนพวกนี้เข้าใจเป็นอย่างดีจนกระทั้งปฏิเสธที่จะตกเป็นเหยื่อ ซึ่งลูกค้ากลุ่มเป้าหมายก็คิดแบบนี้เช่นกัน ดีไซเนอร์อย่าง Alber Elbaz กล่าวว่า “ฉันคิดว่าการนำเสนอความอิสระ และสวยงามแบบไม่มีขีดจำกัดจะเดินหน้าต่อไปสำหรับกระแสแบบนี้”

แต่เทรนด์เหล่านี้ก็มีมากมาย ต่อไปนี้ผมจะกล่าวถึงพัฒนาการสำคัญ หก ประการที่เชื่อว่า น่าจะมีผลต่อแฟชั่นแบรนด์อย่างมาก

ผู้บริโภคในฐานะเป็นสไตลิสต์

วันวานที่ผู้บริโภคภัคดีต่อแบรนด์เป็นอดีตที่ไม่มีวันหวนคืน ไม่มีใครในยุคนี้ต้องการที่จะแต่งกายหัวจรดเท้าด้วยเสื้อผ้าจากแหล่งเดียวกัน โลโก้เดียวกันอีกต่อไป ร้านเล็กๆ ขายสินค้าแบบไม่ธรรมดาหลายๆ แบรนด์พร้อมนำเสนอไลฟ์สไตล์ใหม่ๆ การแต่งกายจะเป็นอะไรก็ได้ เกิดขึ้นได้หลายรูปแบบ บรรดานักช้อปก็จะถูกดึงเข้าสู่สภาพแวดล้อมแห่งการช้อปที่มีความเป็นตลาดมากกว่ามีความเป็นวิหารแห่งแบรนด์ การเกิดของแฟชั่นแบรนด์ประเภท “Fast-Fashion” หรือแฟชั่นด่วนอย่าง Zara, H&M และ Mango เป็นตัวกระตุ้นให้เกิดความต้องการสินค้าที่นำสมัย ใช้แล้วทิ้งได้ หรือสามารถนำมาใส่ผสมกับเสื้อผ้าราคาแพง คลาสสิก ผู้บริโภคไม่ได้เพียงแต่ซื้อความเป็นดีไซน์แบรนด์ หรือความเป็นเชนสโตร์ หรือความเป็นของเก่า แต่ซื้อทุกอย่างรวมกัน พร้อมกับโยนทุกอย่างลงรวมกันในสไตล์ที่เรียกว่า “เป็นแบบเฉพาะตัว”

การตอบสนองและการทำให้เป็นของเฉพาะบุคคล

ในสายตาสไตลิสต์ ผู้บริโภคคือผู้ที่ถูกกระตุ้นให้แสวงหาทางเลือกที่มากกว่าเดิม ให้รับรู้ว่าสินค้าเปลี่ยนรูปแบบเร็วขึ้นเรื่อยๆ ผ้าและการออกแบบมีลักษณะนำสมัยใหม่อยู่เสมอไม่ว่าจะเป็นสินค้าสำหรับตลาดบนหรือตลาดล่างวันนี้ความต้องการสิ่งที่เป็นต้นแบบดั่งเดิมทำให้เกิดการตัดเย็บแบบห้องเสื้อและวิธีนี้อาจเรียกว่า “egg factor” หรือตัวแปรไข่ ซึ่งหมายถึงยุคหนึ่งที่แป้งทำเค้กสำเร็จรูปถูกวางจำหน่ายแต่ไม่ได้รับการตอบรับอย่างไม่เชื่อมั่น แต่เมื่อสูตรทำเค้กถูกปรับปรุงจนกระทั่งการทำขนมต้องการเพียงแค่เติม “ไข่หนึ่งฟอง” ทุกอย่างก็เริ่มเดินหน้าอย่างรวดเร็วและไปได้ดี คนทั่วไปมักต้องการเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการสร้างสรรค์หากผู้ค้าปลีกเสื้อผ้าแฟชั่นหลักสามารถสร้างสถานการณ์เช่นเดียวกันนี้ได้แล้วนั้น ก็จะกลายเป็นกลไลทางการตลาดที่มีพลังเลยทีเดียว

การแต่งกายอย่างสมาร์ท

การเกิดขึ้นของ “เสื้อผ้าเก่าแบบเก่าไม่จริง” ( Faux vintage clothes )  ที่ให้เกียรติความเป็นของเก่าแห่งอดีตได้รับการกระตุ้น ส่วนหนึ่งโดยดีไซน์ตัดเย็บเสื้อผ้าแบบทันสมัยที่ทำให้เกิดการตัดเสื้อผ้าที่ง่ายต่อการเย็บ ผู้บริโภคจะยังคงเรียกร้องให้มีการทำเสื้อผ้าที่ดีขึ้นเรื่อยๆ ใส่ง่ายขึ้น ไม่ต้องรีด นำหนักเบา สามารถเก็บใส่กระเป๋าและเดินทางถึงที่หมายได้โดยไม่มีรอยยับ การเกิดขึ้นของสายการบินต้นทุนต่ำทำให้เราเดินทางบ่อยขึ้น และเราก็ต้องการเสื้อผ้าที่ทำให้เราดูดีเมื่อเราเดินทางถึงที่หมาย พัฒนาการของวัตถุดิบที่สมาร์ทคือสิ่งที่ทำให้เรามีเสื้อผ้าที่สามารถตอบสนองต่อสิ่งแวดล้อม เปลี่ยนสีหรือควมชื้นได้ สามารถกลับมาอยู่ในรูปทรงเดิมหลังจากถูกม้วนเป็นก้อนกลม เสื้อผ้าสามารถเก็บข้อมูลได้ ไม่ได้เป็นสิ่งไกลเกินฝันอีกต่อไป ความสามารถในการทำงานต่างๆ ของเสื้อผ้าเหล่านี้มีแนวโน้มจะกลายเป็นองค์ปนะกอบสำคัญของแบรนด์

แฟชั่นแบบมีจริยธรรม

แบรนด์อย่าง American Apparel,Enamore,Gossypium,People Tree ซึ่งจัดเป็นแบรนด์ปฏิเสธการว่าจ้างแรงงานทาส เป็นแบรนด์ที่ให้สัญญาประชาคมว่าจะไม่ทำธุรกิจบนความลำบากของผู้อื่น อีกทั้งจะใช้เฉพาะฝ้ายที่ไม่ฟอกย้อม เป็นแบรนด์ที่สามารถแย่งส่วนแบ่งตลาดจากร้านค้าปลีกใหญ่ๆรายอื่นที่เสื้อผ้าผลิตโดยแรงงานในประเทศกำลังพัฒนา แม้การสื่อสารข้อมูลที่ผู้บริโภคต้องการจะทำให้แบรนด์ดูน่าสนใจขึ้นก็ไม่ได้หมายความว่าเป็นการรับประกันว่ายอดขายจะดี บริษัทเหล่านี้ยังจำเป็นต้องมีดีไซน์ที่ดีจับผิดไม่ได้เหมือนกับความมีจริยธรรมของแบรนด์

สร้างแบรนด์ผ่านอาคาร

ในโลกของคนรวยตะวันตกการช้อปปิ้งไม่ได้เป็นกิจกรรมเลือกซื้อสินค้าที่ถูกที่สุดอีกต่อไป ช้อปปิ้งกลายเป็นหนึ่งในความบังเทิงเฉกเช่นเดียวกับการไปชมภาพยนต์ ชมการแสดง หรือแม้แต่การไปเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ แบรนด์ตอบสนอง ต่อการเปลี่ยนแปลงนี้โดยการสร้างพื้นที่ซึ่งมีลักษณะใกล้เคียงกับพิพิธภัณฑ์ หรือ สวยสนุกมากกว่าที่จะเป็นร้านขายเสื้อผ้าธรรมดา สภาพแวดล้อมแบบนี้กลายเป็นบรรยากาศการช้อปปิ้งยอดนิยม กลายเป็นหนึ่งในเป้าหมายของนักท่องเที่ยว เมื่อเดินทางมาเยือนประเทศที่ไม่คุ้นเคย หากแบรนด์ต้องการย้ำให้เห็นถึงกลยุทธ์การตลาดผ่านสถาปัตยกรรมเหล่านี้เพื่อที่จะทำตัวเองให้โดดเด่นหลุดออกจากโฆษณาที่มีอยู่มากมายจนทำให้โฆษณาของแบรนด์จมหายไปแล้ว แบรนด์ต้องทำให้ตัวเองแตกต่างจากร้านขายเสื้อผ้าราคาประหยัด ต้องกลายเป็นแบรนด์ที่ให้ประสบการณ์ที่เต็มไปด้วยความสุขแก่ผู้ซื้อ

วัยไม่ใช่สิ่งสำคัญอีกต่อไป

ผมรู้สึกรำคาญเพิ่มขึ้นเรื่อบๆ ขณะที่อายุย่างเข้าสี่สิบ โดยเฉพาะเวลาที่ต้งกรอกแบบฟอร์มอายุ ความรู้สึกรำคาญใจแบบนี้มักเกิดขึ้นเมื่อสมัครสมาชิกเวบไซต์ นี่ผมอายุ 25-35 หรือ ไม่ใช่แน่นอน ขอบใจที่ช่วยเตือน แต่ทุกวันนี้เรื่องแบบนี้บอกอะไรเราบ้าง อายุเลิกทำหน้าที่เป็นจุดอ้างอิงสำหรับนักการตลาดไปนานแล้ว วันนี้คนอายุ 30 อาจจะดูเหมือนเป็นดีเจโสดชอบเล่นเสก็ตบอร์ด ขณะที่คนอายุ 25 อาจจะแต่งงานแล้วมีลูกสองคน แม่อาจไปช้อปกับลูกสาว พ่ออาจจะใส่ยีนส์แบรนด์เดียวกับลูก เหล่านี้มักจะมีผลต่อวิธีที่อุตสาหกรรมแฟชั่นที่ถูกครอบงำด้วยความเป็นวัยรุ่นสื่อสารไปยังลูกค้าของตน Style-Vision  ซึ่งเป็นหน่วยงานตรวจสอบเทรนด์เรียกปรากฏการณ์นี้ว่า “mood marketing” หรือการตลาดด้วยอารมณ์ ชี้ให้เห็นว่าการตลาดด้วยข้อมูลทางประชากรศาสตร์นั้นตายไปแล้ว

ศรีกัญญา มงคลศิริ
แปลและเรียบเรียงจาก FASHION BRANDS ( Brading style from Armani to Zara )
ผู้เขียน Mark Tungate

อยากจะหยิบบางส่วนของหนังสือเล่มนี้ – เรื่องการตลาดแฟชั่น มาให้อ่านกันบ้างครับน่าสนใจมาก การตลาดแฟชั่น ปัจจุบันที่ยังคงเป็นจุดอ่อนของ ดีไซเนอร์รุ่นใหม่ไฟแรง หลายๆคนรวมถึงผมด้วย

การเริ่มต้นออกแบบแล้วคุณไม่พอใจกับงานของคุณเอง นั้นไม่ได้หมายความว่าคุณจะไม่มีความสามารถในงานออกแบบเสื้อผ้า แต่การออกแบบเสื้อผ้าที่ดีจะต้องมีการฝึกฝนอยู่ตลอดเวลา หมั่นเรียนรู้ และ ศึกษาอยู่ตลอดเวลา

การออกแบบแฟชั่นไม่จำเป็นต้องเริ่มจากการวาดรูปให้สวยก่อนแล้วจึงออกแบบเสื้อผ้าได้ แต่การออกแบบเสื้อผ้านั้นต้องเริ่มจากการพัฒนาความคิดของเราให้ลึกซึ้ง ซึ่งนั้นสำคัญมากกว่าการที่เราจะฝึกวาดรูปให้สวย

คอนเซ็ปต์จับต้องได้ คอนเซ็ปต์จับต้องไม่ได้  นามธรรม หรือ รูปธรรม
แน่นอนครับคอนเซ็ปต์ของเรานั้น จะไปได้สวยแค่ไหน ต้องอยู่ที่ว่า คอนเซ็ปต์ของเรานั้น เราจะสื่อ มันออกมาอย่างไร และ มากน้อยเพียงใด
คอนเซ็ปต์ที่ยากเกินไปมักจะทำให้ผู้ชมหรือผู้ที่สนใจนั้น สับสน และ ไม่สามารถบอกได้ว่าคุณกำลังเล่นกับคอนเซ็ปต์อะไรอยู่ และบางครั้ง
concept-1 ได้มาจากคนละที่กับ concept-2 แต่ทำไม งานถึงออกมาทำไมถึงเหมือนกัน ?
แล้วทำไม งาน Concept-1 กับ งาน Concept-1 ที่มีผู้ออกแบบต่างกัน ผลงานถึงออกมาไม่เหมือนกัน ?
ครับ อยู่ที่การตีความของ คอนเซ็ปต์ครับ ว่าเราจะตีความออกมา ได้ดีแค่ไหนและนำไปใช้ได้ดีแค่ไหน
สไตล์ของงานแต่ละคนนั้นไม่เหมือนกัน บางคนทำอีกอย่างได้ แต่บางคนไม่สามารถทำได้แต่ทำอีกอย่างได้แทน หากว่าเราคิดว่าเราแพ้ ให้เราคิดว่าเราไม่ได้แพ้ทุกอย่าง

Mood board
*เป็นสิ่งที่สำคัญมากครับเพราะมันคือสิ่งที่จะแสดงให้คนรู้ว่าเรากำลังทำอะไร…

การออกแบบเสื้อผ้า จะต้องรู้เรื่องผ้า ?
แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญรองลงมาจาก เรื่องแรงบันดาลใจก็คือ ความเข้าใจในเนื้อผ้า และลักษณะของผ้าชนิดต่างๆ

ทำไมต้องรู้เรื่องผ้า ?
เพื่อปรับให้เข้ากับ แรงบันดาลใจของเรา เช่น คอนเซ็ปต์ ของเรามีลักษณะ หยาบ แล้วผ้าชนิดไหนหล่ะ ที่จะมาเข้ากับ คอนเซ็ปต์ของงานเรา

พึงนึกเสมอว่าอย่านำงานของผู้อื่นมาเป็นที่ตั้งของตัวเอง แต่ให้นำ คอนเซ็ปต์ของเราเป็นที่ตั้งแทน เรื่อง สไตล์ของเสื้อไม่ต้องพูดถึง ให้นำ คอนเซ็ปต์ของเรามานั่งดูว่า สไตล์ ( style ) ของเสื้อผ้าเรานั้นจะต้องออกมาเป็นแบบไหน รวมไปถึง สีที่จะใช้ ด้วย ( ยกเว้นหากเป็นงาน JOB ควรทำให้ตรงตาม สไตล์ ของผู้สั่งงาน เพราะคุณคงไม่อยากเป็น ดีไซเนอร์ใส้แห้งใช่ไหม ?)

การเป็น fashion designer การบ่งบอกและแบ่งแยก ( เพศ ) ในประเทศไทยเป็นเพียงค่านิยม  Fashion design คือ ART แขนงหนึ่ง ที่เรามักจะใส่ สีสันลงไป ไม่ใช่แค่ผืนผ้าใบ แต่เป็น บนเสื้อผ้า งานแฟชั่นจับต้องได้มองเห็นได้และสัมผัสได้ แฟชั่นดีไซน์ไม่ใช่ Presentation ไม่ใช่ โลกใดโลกหนึ่ง, Fashion design คือ สิ่งที่เราเป็นอยู่ คือสิ่งใกล้ตัว และคือสิ่งที่เราทุกคนยังมองหามันอยู่เสมอ…

แล้วคุณล่ะ หา Inspiration ของคุณได้หรือยังครับ.