Inspiration

ออกแบบเสื้อผ้า เสื้อผ้า Creative fashion design inspiration

News

Fashion news ข่าวแฟชั่น ข่าววงการแฟชั่น Fashion design

Art History

ประวัติศาสตร์ศิลปะ ศิลปะตะวันตก ความเป็นมาของศิลปะยุคต่างๆ

Style

Style สไตล์ Style เสื้อผ้า Style สไตลิสต์ Stylish สไตล์ เสื้อผ้า

video

Fashion show แฟชั่นโชว์ เสื้อผ้าแฟชั่น เสื้อผ้า แฟชั่นโชว์

Show Room

Fashion design แฟชั่นดีไซน์ Young designer ดีไซเนอร์ไทย

About fashion

แฟชั่น การตลาดแฟชั่น เกี่ยวกับแฟชั่น แฟชั่นดีไซน์

Accessories

แฟชั่น เครื่องประดับ ออกแบบเครื่องประดับ Jewelry design

Fashion graphic

ออกแบบเสื้อผ้า จากคอมพิวเตอร์ Fashion Computer Art

Fashion history

ประวัติศาสตร์แฟชั่น แฟชั่นยุดเก่า แฟชั่นย้อนยุค

Submitted by - on Sunday, 15 March 2009 | No Comment

แฮ็พเพ็นนิง
Happening

 happening

ต้นคริสต์ทศวรรษ 1960-กลาง 1960

แฮ็พเพ็นนิง (Happening) เป็นกระแสศิลปะที่เริ่มในนครนิวยอร์ค ในราวต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1960 เป็นที่นิยมอยู่จนถึงกลางคริสต์ทศวรรษเดียวกัน คำๆนี้ อลัน คาโพรว (Allan Kaprow) ศิลปินหัวก้าวหน้าเป็นผู้ตั้งขึ้น เมื่อเขาทำงานในลักษณะนี้เป็นครั้งแรกในปี 1959 เขาเรียกมันว่า เอททีน แฮ็พเพ็นนิง อิน ซิคส์ พาร์ตส์ (18 Happening in 6 Parts)

ในนิทรรศการนี้มีห้อง 3 ห้อง, คนแสดงอ่านข้อความต่างๆ หลายข้อความ โดยมีท่าทางเหมือนเล่นละครใบ้ มีการระบายสีบนผ้าใบ สีไวโอลิน และเป่าฟลุ๊ต คนดูย้ายจากห้องหนึ่งไปอีกห้องตามคำบอกแนะของเจ้าหน้าที่ในนิทรรศการ คนดูได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของ แฮ็พเพ็นนิง (อย่างที่บอกไว้ในบัตรเชิญ) คนดูต้องค้นหาความหมายเองจากเหตุการณ์ต่างๆ ที่ดูเหมือนไม่เชื่อมโยงกันเท่าไร คาโพรวแนะคนดูว่า

“การแสดงไม่ได้มีความหมายชัดเจนตามสูตรใดๆ (จากความตั้งใจของศิลปิน)”

อลัน คาโพรว ให้คำจำกัดความของ “แฮ็พเพ็นนิง” ว่าเป็น “การผสมผเสเหตุการณ์ต่างๆ ซึ่งแสดงและสามารถรับรู้ได้มากกว่าเวลาขณะเดียวและที่ที่เดียว” งานในลักษณะนี้จะเป็นงานศิลปะที่เกี่ยวข้องกับสภาพแวดล้อมและบรรยากาศ ซึ่งเกิดขึ้นโดยคนแสดงและคนดู

ศิลปินที่ทำงานในลักษณะนี้ไม่ได้รวมกลุ่มกันอย่างชัดเจนและไม่เคยร่วมกันประกาศถ้อยแถลง (Manifesto, ถ้อยแถลง หรือ แมนิเฟสโต้ คือ ถ้อยคำที่กลุ่มศิลปินหรือกลุ่มคนในลัทธิความคิดเดียวกัน ร่วมกันประกาศเจตนารมย์หรือนโยบายของกลุ่ม อาจจะเป็นลายลักษณ์อักษรหรือการพูดและอ่านประกาศ ซึ่งเป็นธรรมเนียมปฏิบัติในการเคลื่อนไหวแบบเป็นกลุ่ม)

ลักษณะเด่นของงาน แฮ็พเพ็นนิง คือการยอมรับความบังเอิญที่เกิดขึ้นขณะที่ทุกสิ่งกำลังดำเนินไป มีการใช้วิธีการ “ด้นสด”ในขณะที่กำลังแสดง บางทีก็มีดนตรีและเพลงเข้าร่วมด้วย

ศิลปินสำคัญที่ร่วมทำงานแนวนี้และมีส่วนช่วยกระจายความคิดในการทำงานแบบนี้คือ จอห์น เคจ (John Cage) จากการสอนที่ แบล็ค เมาน์เทน คอลเลจ (Black Mountain College) ที่ นอร์ธ แคโรไลน่า (North Carolina) ทำให้เกิดลูกศิษย์ที่เป็นศิลปิน แฮ็พเพ็นนิง มากมาย

ศิลปิน: จิม ไดน์ (Jim Dine, 1935-), เรด กรูมส์ (Red Grooms, 1937-), อัล แฮนเซน (Al Hansen), อลัน คาโพรว (Allan Kaprow), เคลส์ โอลเด็นเบิร์ก (Claes Oldenburg, 1929-), คาโรลี ชนีแมนน์ (Carolee Schneemann), โรเบิร์ต วิทแมน (Robert Whitman)

Keywords:

Creative Commons License
สงวนลิขสิทธิ์ตาม พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 โดย ดีไซเนอร์ ดอท ไอเอ็น ดอททีเฮช
อนุญาตให้ใช้ได้ภายใต้เงื่อนไข แสดงที่มาและลิ้งค์ ไม่ใช้เพื่อการค้า ไม่ดัดแปลงต้นฉบับ

Comments are closed.